Sandra, vrijwilliger bij Slachtofferhulp: “Ik leer zoveel van de mensen die ik begeleid”

Al acht jaar biedt Sandra (56) als vrijwilliger bij Slachtofferhulp van CAW Antwerpen een luisterend oor aan mensen na een ingrijpende gebeurtenis. In dit interview vertelt ze over luisteren zonder oordeel, de kracht van haar cliënten en de ontmoetingen die haar bijblijven.

Hoe ben je hier terecht gekomen?

11 jaar geleden ben ik tijdens mijn stage bij de deelwerking Levens- en gezinsvragen terecht gekomen, daar ben ik op een creatieve therapeutische manier aan de slag gegaan met cliënten met trauma. Dit was in het CAW te Deurne, elke keer dat ik naar de eerste verdieping ging om te overleggen zag ik een bordje met een pijl hangen waar Slachtofferhulp op stond. Toen trok me dat al enorm aan maar ik wist niet dat er ook vrijwilligers werkten. Gelukkig heb ik drie jaar later toch eens een mailtje gestuurd en heeft Annelies, die nu nog steeds werkt in het team, me beantwoord dat er een nieuwe vorming ging starten en dat ik welkom was op de infoavond.

Waarom doe je dit zo graag?

Naar zingeving toe vind ik het werken bij Slachtofferhulp wel belangrijk, de sociale contacten maar ook alles wat je hier als mens leert. Ik begon met weinig verwachtingen maar ik heb veel geleerd van de beroepskrachten maar vooral ook van mijn cliënten. Hoe ze omgaan met hetgeen hen is overkomen, de kracht en de moed die ze tonen. Het vertrouwen dat ze me geven om samen een weg te bewandelen in de verwerking. Elke cliënt legt die weg af op zijn eigen unieke manier waar ik veel bewondering voor heb, ik vind het een eer dat cliënten me hierin het vertrouwen geven.

Wat is je vooral bijgebleven?

Dat kan je niet geloven maar er is me zoveel bijgebleven. Vooral de dankbaarheid en de verbindingen die je maakt met mensen van verschillende achtergrond en culturen. Ik heb één jaar een cliënt begeleid waarbij de man zelfmoord had gepleegd tijdens corona. In dat eerste telefonische gesprek vertelde ze me dat haar man bipolair was. Hij was een zéér attente, zorgzame partner. Ze legde me uit als hij in een psychose zat hij compleet veranderde, hij zag dan dingen die er niet waren maar vooral dat hij zich superman voelde. Een eerste gesprek rond zelfdoding is meestal een ernstig en triest gesprek maar op een moment begon ze zelf te lachen met de verhalen die ze vertelde over haar man als hij in de rol van superman zat. Toen ze dat allemaal aan het vertellen was aan de telefoon, hoe raar dat ook klinkt hebben we samen de slappe lach gekregen. In de loop van de begeleiding is ze hier nog regelmatig op terug gekomen, wat een verluchting dit haar had gegeven om eens te kunnen en mogen lachen van zichzelf.

Hoe is het hier als vrijwilliger op de dienst Slachtofferhulp?

Ik werk hier heel, heel graag en voel me steeds welkom op de dienst. Elke vrijwilliger heeft een eigen begeleidster waar hij of zij terecht kan. Charlotte en Demi, onze vrijwilligerscoördinatoren die ons vormingen en supervisie geven begeleiden ook vrijwillgers, ze zijn er steeds voor ons als we vragen hebben of met iets zitten. Eigenlijk zijn al de beroepskrachten pareltjes, eveneens Jolien de teamcoördinator is een een wijze en straffe madam. Vijf jaar geleden volgden we de basis opleiding die interessant was, daar hebben we elkaar beter leren kennen. We zijn ondertussen een hechte groep vrijwilligers geworden. Voor een vorming of supervisie komen we even samen in de buurt of op de dienst, we eten iets en kunnen wat bijpraten met de andere vrijwilligers.

Wat neem je mee?

Ik heb heel veel bewondering voor mijn cliënten en leer veel van hen, door de gesprekken met hen ben ik een beter persoon geworden, ik oordeel niet meer over mensen of situaties. Wat ik graag mee neem zijn de begeleidingen waar de dankbaarheid van mijn clienten me echt vleugels hebben gegeven.

Wat heeft je heel diep geraakt?

Al heel veel dingen. Een cliënt waarbij ik net op huisbezoek ben geweest, hij heeft 5 kinderen, waarvan de oudste 22 jaar is. Hij is aangevallen door twee mannen met als gevolg dat zijn gezicht zwaar beschadigd is en hierdoor een metalen plaat draagt in zijn voorhoofd. Hij kan niet meer alleen naar buiten door de traumatische ervaring. Als hij op gesprek komt is zijn zoon er altijd bij, hoe de zoon zijn vader bijstaat op verschillende vlakken ontroerd mij elke keer weer.

Wat is het moeilijkste aan dit vrijwilligerswerk?

Soms is het afsluiten van een begeleiding moeilijk, dit doen we na maximum één jaar. Ik kondig dit daarom op tijd aan dat er een laatste gesprek aan komt, als er dan zo’n beer van een man dankbaar maar ook geëmotioneerd voor u zit, da’s toch moeilijk hoor.

Wat is een belangrijke eigenschap?

Uit het oordeel te blijven, je weet nooit wat er is gebeurt is met de persoon die voor je zit. Ik geloof dat dat een intrinsieke eigenschap moet zijn als je met slachtoffers werkt. Ik ben er trouwens van overtuigd dat mensen intuïtief voelen als je oordeelt, je energie verteld soms meer dan woorden.

Levensmoto?

Toen ik jonger was was dat vooral “pluk de dag” …..maar ik probeer nu vooral heel vriendelijk te zijn voor mezelf waardoor je dan weer milder bent voor anderen en dat het helemaal oké is om fouten te maken.